50 yıldır hurda topluyor: “Sigortam yok, emekliliğim yok, mecbur çalışıyorum”

Haber-Fotoğraf: Ilgaz ALTAY

Kısıklı Caddesi üzerindeki İletişim Fakültesi’ne yaklaşık 100 metre uzaklıkta park etmiş halde bulunan bir kamyonet dikkatimizi çekiyor. Biraz araştırınca bu kamyonetin, yıllardır İstanbul sokaklarında el arabasıyla hurda toplayan Celal abiye ait olduğunu tespit ediyoruz. O sırada Celal abi el arabasıyla yanımıza geliyor. Fotoğraf çekmek için kendisinden izin alıyoruz ve konuşmaya başlıyoruz.

Celal abi yaklaşık 50 yıldır hurdacılık yaptığını söylüyor. 65 yaşındaki hurdacı, sigortası ve emekliliği olmadığı için hâlâ çalışmak zorunda olduğunu anlatıyor. Hurdacılığa çocuk yaşta babasıyla birlikte başladığını ifade eden Celal abi, mesleği babasından öğrendiğini belirtiyor: “Rahmetli babam eski eşya toplardı. Ben de onun yanında başladım. O zamandan beri bu işin içindeyim.”

Her sabah erkenden sokağa çıktığını anlatan Celal abi, genellikle iş merkezlerinden hurda topladığını söylüyor. “Sabah Acıbadem tarafından başlıyorum. Altunizade’ye kadar gidiyorum. İş merkezleriyle çalışıyorum. Telefon ediyorlar, çağırıyorlar” diye konuşuyor.

Yıllardır sokakta çalışan Celal abi işlerinin artık eskisi gibi iyi olmadığını belirtiyor ve hurdacılığı ‘kumar gibi’ diye tanımlıyor. “Bir gün boş gelirsin, bir gün dolu gelirsin. Her gün iş çıkacak diye bir şey yok” ifadelerini kullanıyor.

Yağmurda da soğukta da, yazın da kışın da çalışmaya devam ettiğini söyleyen Celal abi, başka seçeneği olmadığını dile getiriyor. “Ne cumartesimiz belli ne pazarımız. Sigortamız yok, emekliliğimiz yok. Mecbur çalışıyoruz” diyor.

Toplumun hurdacılara bakışından rahatsız olduğunu da söyleyen Celal abi, “Bizi dilenci sanıyorlar. Halbuki biz paramızla alıyoruz, paramızla satıyoruz” diye vurguluyor.

Gençlere hurdacılık işini tavsiye etmediğini ifade eden Celal abi, düzenli bir işin önemine dikkat çekiyor. “Gençlere diyorum, gidin bir işe girin. Sigortanız olsun. Bu işin sonu yok” diye konuşuyor.

Yıllardır İstanbul sokaklarında hurda toplayan Celal abinin en büyük hayali ise köyüne dönmek. “Köyde evim var. Bahçesi var. Oraya gidip ağaçlarla uğraşmak isterim” diyor.